Remove this ad

Lead

Sep 5 07 1:55 AM

Tags : :

เอางานแฟนอาร์ตนารุโตะมาฝากค่า อย่าเพิ่งทึกทักว่าคูจังวาดเป็นแต่วายอย่างเดียวล่ะ คู่ปกติเราก็ชอบนะ เรามีหลักฐานนะจะบอกให้!!

วันนี้เลือกเอาคู่ครูหมีอาสุมะกับครุคุเรไน คู่ canon อย่างเป็นทางการมาให้ชม ชอบคู่นี้นะ ดูอบอุ่นดี อยากเขียนโดจินของสองคนนี้ ต้องเป็นโดจินดราม่าน้ำตาแตกแน่ๆ

user posted image
วาดตอนอ่านเล่ม 36-37 กำลังอินจัด TwT


Quote    Reply   
Remove this ad
Remove this ad

#1 [url]

Sep 5 07 2:08 AM

user posted image
มุมน่ารักๆของคู่นี้ ที่มาคือจิ้นเรื่อยเปื่อยว่าครูหมีเรานี่เหมือนตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ๆเลยเนอะ สาวๆคงชอบกอดเท็ดดี้แบร์กันใช่มั้ยล่า 5555

ไม่วาดเปล่า ยังไอเดียกระฉูดแต่งฟิคประกอบอีกด้วยคับพี่น้อง!! และด้วยความที่แต่งฟิคภาษาไทยแล้วเขินเอง ก็กระแดะแต่งเป็นภาษาอังกฤษคับทั่น!!!! ตอนนั้นอะไรเข้าสิงก็ไม่รู้ฮ่ะ สงสัยผีนักเขียนฝรั่งองค์มาลงฮ่ะ =w=

ไม่เคยเอาไปแปะที่ไหน เอ็กซ์คลูซีฟลี่เฉพาะที่บอร์ดวิงทิปที่เดียวนะเนี่ย
ไทม์ไลน์ของเรื่องเป็นตอนที่พวกอิโนะ โจจิ คิบะ ชิโนะ ฮินาตะ ผ่านการสอบจูนิน ประมาณก่อนช่วงที่เจ้าโตะจะกลับมาที่โคโนฮะช่วงขึ้นภาคชิปปุเดนนิดนึง

*******************

Mr. Teddy Bear
AsuKure Fanfic
Written by comichub


I swear this is the most out-of-place sound one can hear at the yakiniku stand.

Kurenai glanced to the her left at her bearded Jounin mate who was softly snoring, his head drooped to the side. Three hours ago her Team 8 and his Team 10 coincidentally met in front of the restaurant. She was there to throw her mentees a celebration party upon their promotion. This year all her Team 8 -- Kiba, Shino, and Hinata -- had passed the Chuunin exam. The same with Team 10's Chouji and Ino. Shikamaru, was there too to congratulate his teammates. The party was filled with laughters, sake's sweet scent and smoky charcoaled meat from the grill. When Chouji has swiped his 20-something-th dish down his belly, Ino cleared her throat and announced.
"Well, minna. It's time to go home and celebrate with our family. Thank you Asuma-sensei and Kurenai-sensei for treating us such a wonderful meal."
The boys were blinking upon Ino's abrupt words. But Hinata, despite her quiet nature, was the first one to catch the ball. She timidly topped the blonde Chuunin's statement.
"Yes, that's right. My father is waiting. Kiba-kun, Shino-kun, you two also. Let's hurry back home."
Chouji was about to open his mouth to protest but Ino stomped hard on his foot under the table.
"Let's get going, Chouji. And you too Shikamaru!"
The strategist Chuunin made face before standing up preparing to leave. But not before he murmured his famous line.
"Mendokuseii~" .

All the newly-promoted Chuunins bid their senseis goodbye and rushed out of the restaurant. Chouji was pouting as he was still not full. Ino quickly snapped at him.
"Don't be silly, Chouji. Don't you see this is the chance for them to be together? Right?" The last word she directed towards the rest just to acquire their consent. Hinata timidly nodded and blushed.
"Well, whatsoever, it's time for me to feed Akamaru." Kiba noted observing the descending sun at the horizon. Shino and Hinata nodded in accordance. Thus, with a swift bye-bye, they parted on their way home. Shikamaru accompanied Chouji to their way home as well as Ino left for her flower shop.

Inside the restaurant, the two Jounins were lounging at the bar. Asuma handed another sake bottle to his collegue. She let him fill a shot for her.
"Can't believe they've come this far. I just felt like they were assigned to us only a couple of weeks ago. Now it's 3 years and they all grownup." She mused.
"Time does fly." He chuckled.
"I was worrying about Hinata the most. But she has done pretty fine. Her hardworking has paid."
The timid Hyuuga girl was always Kurenai's concern. Not that she didn't know that the girl was capable of being a kunoichi, but the stress of bearing the Hyuuga name on her little shoulders was sometimes too much for the girl. Hinata had fought hard to be accepted and her sensei was pleased to see her diligent trials succeeded.

The kunoichi was lost in her trance thinking of her mentees until she noticed a soft snoring from besides. Her ruby eyes glanced over to Asuma. He had fallen asleep. But thanks to his master Jounin skill, he still managed to maintain on his sitting position. Kurenai blinked in amazement.
How can he doze off in such a noisy place?
Rows of emptied sake bottles at his elbow spoke for him. His face reddened. Not only her that was happy to see the children grow up. Kurenai sighed and sipped on her sake. Cheers and chattering from other tables completely drowned the couple into their most quiet corner at the bar.

Sip after sip, Kurenai began to feel wobble. She took liberty to put her head on his broad shoulder. She could smell cigarette from him but strange that she found it so familiar. Rather soothing scent. Snuggling to his side, she couldn't help feeling that Asuma was like a human-sized teddy bear. Kakashi once teased him by calling him Kuma-sensei. She was partly agree back then. But now she thought the copy ninja was right. His big frame reminded her of the big teddy bear her father gave her as a birthday present when she was a little girl. The corner of her red lips tugged up into a smile.
Let us stay like this for a little longer and she would wake him up.

********************

แปะไปแล้วๆๆๆๆ ว้ากก อายจัง *มุดรูหนี* wingtipcafe/emo56.gif

Quote    Reply   

#2 [url]

Sep 5 07 11:00 PM

wingtipcafe/emo51.gif ไอ้หยาผีฝรั่งสิง โบร๋วววววว<-----เกรดสมัยเรียนengฯอะ wingtipcafe/emo34.gif โลกมืดฉับไว
เราชอบคู่นี้นะน่ารักดี เหมือนหมีจริงๆด้วย
ชอบรูปสไตล์อบอุ่นค่ะ ^^

Quote    Reply   

#3 [url]

Sep 6 07 12:04 AM

นั่นสิ คงเพราะช่วงนึงบ้าแฟนฟิคนารุโตะมากๆๆๆ แต่ไม่มีใครเขียนภาคภาษาไทยมาให้อ่านเลย ก็เลยต้องตามขุดใน LJ กับ ff.net เป็นว่าเล่น ผีฝรั่งเลยซึมเข้าหัวตอนนั้นล่ะมั้ง

ขอบคุณ kisara มากค่า >w<

Quote    Reply   

#4 [url]

Oct 11 07 5:37 PM

แปะเพิ่ม ช่วงนี้งานสุมหัวไม่ว่างวาดรูปเลย เศร้า wingtipcafe/emo34.gif เอางานเก่ามานำเสนอหน้าด้านๆละกันค่ะ

เวลาวาดแฟนอาร์ตชอบจิ้นฟิคสั้นๆประกอบภาพ ได้ฟีลไปอีกแบบ ฟิคสั้นแบบนี้เรียกว่า ficlet ใน LJ กำลังฮิตเชียว มีหลายคนแต่งเก่งมากๆจนอยากจะเชียร์ให้แต่งเรื่องยาวเหอะ เด็กไทยใจกล้าก็ขอเคาะสนิมสกิลอังกฤษแปะฟิคแบบไม่อายฝรั่งมั่ง หุๆๆๆ

user posted image

It's one of our countless routine evening promenades along the streets of Konoha village. We walk on and on, both of us dwelling in the sound of the city. Vendors calling out for customers. Mama calling for her children. Yet neither of us bother to speak. Once in a while we may strike a conversation. But it's never of lovebirds's sweet dialogues. "How's your day?" She may ask. "Pretty fine." Obviously the two of us are not chatty type. Even when the brief conversation ends and I lighting up my cigarette, we continue walking in silence together, savouring the tranquility between us. Sometimes I do wonder since when that the walk became so natural. Maybe she is also wondering the same. Maybe.

Quote    Reply   
Add Reply

Quick Reply

bbcode help